Dit weekend speelden de "bijzondere" en de "gewestelijke" ploeg hun wedstrijd op hetzelfde moment (de een thuis, de ander op verplaatsing). Doordat de voorbije dagen op training de afwezigheid groeide, beschikte trainer Patrick maar over 10 spelers voor beide wedstrijden. Trek hier zeven spelers van af voor de wedstrijd van de "bijzondere" ploeg tegen Sint-Niklaas en er bleven er nog maar 3 over voor de "gewestelijke" : Nasim, Pieter en Sebbe. Gelukkig had de U8 dit weekend geen wedstrijd. Hierdoor konden ook Kobe (broer van Sebbe), Mohammed en Thimoty opgetrommeld worden om de ploeg aan te vullen tegen Nederename. Elio uit diezelfde ploeg kon jammer genoeg niet mee. De vader van Thimoty zou de coaching doen. Op het moment van afspraak bleken Thimoty en papa echter niet op te dagen. Gelukkig was de papa van Joris bereid om (heel onverwacht) mee te gaan en de coaching op zich te nemen.
Het werd een spannende wedstrijd die de U9 van Ronse nipt met 10 - 7 verloor. De twee "Huyghekes" namen daarbij de verdediging van de goal op zich. Sebbe in de eerste helft, Kobe in de tweede. Pieter speelde voornamelijk op rechts, Sebbe op links, Mohammed vooraan en Nasim zowat overal ;-) Ronse kwam vrij snel twee goals achter maar hield daarna mooi gelijke tred. Bij een 7 - 5 achterstand slaagden ze er zelfs in de kloof te overbruggen tot 7 - 7. Het moet gezegd dat Ronse daarbij het mooiste voetbal op de mat legde, maar te weinig succesvol was in de afwerking. De fysisch sterkere ploeg van Nederename kwam het minst op de helft van Ronse maar maakte de kansen beter af. Op het einde van de tweede helft scoorde Nederename nog 3 keer en wonnen zo met 10 - 7. Het feit dat de spelers van Ronse door hun beste krachten zaten (er waren weer geen wisselmogelijkheden) zal daarbij wel een rol gespeeld hebben. Al bij al een mooie match met een terecht winnaar. Met Elio en Thimoty erbij had hier zelfs meer ingezeten.
Maar de spelers van Ronse verdienen zeker een pluim. Het is immers niet steeds eenvoudig om de motivatie op te brengen om te spelen in een ploeg waarvan de samenstelling nooit zeker is en de begeleider (noodgedwongen) wekelijks wisselt. En ook deze week was er geen mogelijkheid om eens te rusten. Hopelijk wordt snel een oplossing gevonden. Desondanks zagen we veel inzet. Mooi zo jongens!
Ik wil hier nog eens uitdrukkelijk de papa van Joris bedanken die, ondanks het feit dat zijn eigen zoon op dat moment met de "bijzondere" ploeg aan het spelen was, bereid was om mee te gaan naar Nederename. Nadien hebben zijn vrouw en zoon trouwens nog bijna een uur op den SK mogen staan wachten... Veel dank!
